26 March 2016

Светскиот ден на литературата за деца

Да го одбележиме 2 април, роденденот на Ханс Кристијан Андерсен и Светскиот ден на книгата за деца со пораката од ИББИ Бразил:

Си беше еднаш ....
Си беше еднаш една...принцеза? Не.
Си беше еднаш една библиотека. Си беше и едно девојче, кое се викаше Луиса. Луиса влезе во библиотеката за првпат. Одеше пополека, влечејќи зад себе огромен ранец на тркалца. Гледаше наоколу вчудоневидена: полици и полици полни со книгимаси, столчиња, разнобојни перничиња, цртежи и постери на ѕидовите.
Донесов фотографија,” ѝ кажа срамежливо на библиотекарката.
Одлично, Луиса! Ќе ти ја направам членската картичка. Во меѓувреме можеш да си одбереш книга. Можеш да позајмиш една книга?
Само една?” Луиса праша разочарано.
Одненадеж, заѕвони телефонот и библиотекарката го остави девојчето само со тешката задача да избере само една книга од морето книги на полиците. Луиса го остави ранецот и почна да бара. Бараше и бараше додека не ја најде најомилената: Снежана. Книгата беше со цврсти корици и прекрасни илустрации. Со книгата в раце, повторно го повлече ранецот и токму кога се подготвуваше да замине некој ја потчукна по рамото. Девојчето речиси се препна од изненадување: зад неа стоеше Мачорот во чизми со својата книга во рацете, или поточно, во шепите!
Како си? Мило ми е,рече мачката со почит. “Луиса, па нели веќе ги знаеш тие приказни за принцези. Зошто не ја земеш мојава книга, Мачорот во чизми, многу е поинтересна“.
Луиса, збунета, со раширени очи, не знаеше што да одговори.
Што е? Мачка ти го изела јазикот?” се пошегува тој.
Ама ти навистина си Мачорот во чизми?!
Тој сум! Во живо! Ајде, земи ме дома, и ќе ја дознаеш мојата приказна и приказната за Маркизот од Карабас.“
Девојчето, запрепастено, само ја заниша главата, согласувајќи се.
Мачорот во чизми волшебно се нурна повторно во книгата, но додека Луиса излегуваше, некој повторно ја потчукна по рамото. Овојпат тоа беше таа: “бела како снег, образи румени како рози, а коса црна како абонос.” Погодувате?
Снежана!?” рече Луиса, целосно збунета.
Луиса, земи ме и менеОваа книга”, кажа таа покажувајќи ја книгата,е верна адаптација на приказната на браќата Грим.”
Додека девојчето се подготвуваше повторно да ја замени книгата, Мачорот во чизми навистина се налути:
Снежана, Луиса веќе одлучи. Врати се назад кај своите шест џуџиња.”
Седум! И сѐ уште нема одлучено ништо!” викна Снежана со лице зацрвенето од бес.
Обајцата се свртија кон девојчето очекувајќи одговор:
Не знам кого да го земам. Би сакала да ги земам сите
Одненадеж, сосема неочекувано, се случи нешто навистина необично: сите ликови почнаа да излегуваат од своите книги: Пепелашка, Црвенкапа, Заспаната убавица и Долгокосата. Цела дружина вистински принцези.
Луиса, земи ме дома со себе!” ја молеа сите.
Мене ми треба само кревет малку да си поспијам,” кажа Заспаната убавица зевајќи.
Само едно сто годинија скара Мачорот.
 Пепелашка почна, “Јас можам да ти ја чистам куќата, но навечер ќе одам на забава во замокот на …”
Принцот!” извикаа сите.
Во мојата кошничка имам колачиња и вино.  Сака некој?” понуди Црвенкапа.
Потоа се појавија уште ликовиГрдото пајче, Девојчето со кибритчиња, Оловниот војник и Балерината.
Луиса може ли да дојдеме со тебе? Ние сме ликови од приказните на Андерсен,” праша грдото пајче, кое и не беше толку грдо.
 “Топло ли е дома кај тебе?” праша девојчето со кибритчиња.
 “Ох, ама ако има огниште, подобро да си останеме тука...” коментираа оловниот војник и балерината.
Во тој миг, неочекувано, огромен, влакнест волк со остри заби се појави токму пред нив:
 “Големиот страшен волк!!!”
 “Леле волку, колку ти е голема устата!” извика Црвенкапа по навика.
 “Јас ќе ве спасам!” рече оловниот војник храбро.
Тогаш големиот страшен волк ја отвори својата огромна уста и...ги изеде сите? Не. Само уморно се прозевна, а потоа многу смирено кажа:
Смирете се сите. Само сакав да предложам нештоЛуиса може да ја земе книгата на Снежана, а ние можеме да влеземе во нејзиниот ранец, кој е доволно голем.
Сите се согласија:
Може ли, Луиса?” праша Девојчето со кибритчиња, тресејќи се од студ.
Добро!” одговори Луиса отворајќи го ранецот.
Ликовите од бајките се наредија и почнаа да влегуваат:
Прво принцезите!” инсистираше Пепелашка.
Во последен миг, се појавија и ликовите од Бразил: Саци, Каипора, една многу дрдорлива кукла од партали, едно многу будалесто момче, девојче со жолто чантиче, друго со сликата на баба си залепена за телото, еден мал строг крал.
Ранецот стана уште потежок. Ликовите беа толку тешки! Луиса ја зема книгата за Снежана и библиотекарката ја запиша на картичката.
Малку подоцна, девојчето се врати дома среќно. 
Стигна, мила?” 
Дома сме!"


Автор: Лучиана Сандрони
Превод: Марија Тодорова