Меѓународен ден на литературата за деца

Годинешниот покровител на Меѓународниот ден на литературата за деца е Мексико. Авторот Франциско Инохоса ја напиша пораката, а постерот е дело на Хуан Хедовиус. Денот на литературата за деца се слави на 2 април секоја година, роденденот на Ханс Кристијан Андерсен.

„Си беше еднаш една приказна која целиот свет ја раскажуваше. Всушност не беше тоа само една приказна ами повеќе, и тие почнааа да го полнат светот со сказни за непослушни девојчиња и заводливи волци, стаклени папучки и вљубени принцови, умни мачки и лимени војничиња, пријателски расположени џинови и фабрики за чоколади.  Го наполнија светот со зборови, поуки, слики и прекрасни ликови. Направија светот да се смее, да се чуди и да живее заедно. Му дадоа смисла. И оттогаш, овие приказни продолжија да се размножуваат, раскажани сто и еден пат: ’Си беше еднаш една приказна која цел свет ја раскажуваше...’“

Вермилион секоја година го одбележува овој светски ден со настан на кој се слави литературата за деца. На 2 април 2012 би сакле да ве поканиме на промоцијата на новата книга на Христо Петрески, изложба на двајца илустратори за деца, и многу други активности. Следете не’ за да ги дознаете деталите.

Саем во Болоња

Оваа година Вермилион за прв пат ќе присуствува на најголемиот меѓународен саем на книги за деца во Болоња. На саемот ќе го промовираме нашиот автор за деца Христо Петрески и неговата книга „Златното јаболко...“. Саемот во Болоња почнува на 19 март и ќе трае до 22 март 2012, а почесен гостин ќе биде Португалија. На саемот изложуваат претставници од околу 66 земји, а се случуваат најразлични активности, од состаноци, предавања, награди, до изложби на илустратори. Оваа година на саемот ќе биде доделена десетата по ред Награда во чест на Астрид Линдгрен, најпрестижната награда за литература за деца, која има за цел да ја промовира литературата за деца и читањето меѓу младите. Новост на овој саем ќе биде новата категорија во наградата Рагаци посветена на дигиталните изданија за млади.

Каталог 2012

  Книгите кои во текот на 2012 ќе можете да ги прочитате од Вермилион.Вермилион каталог 2012

Среќна Нова 2012

Драги пријатели на Вермилион,

Во текот на изминатата година издадовме седум нови наслови.

Организиравме акција за донирање на книги во која собраните 150 донирани книги и 50 примероци од нашите изданија им беа подарени на  децата во воспитно-поправните домови за малолетни лица. Меѓународниот ден на литературата за деца,  2 април, роденденот на Ханс Кристијан Андерсен, Го одбележавме со промоција на книгата „Легендата за Марфи Компирката“, прво издание во Македонија приспособено на деца со дислексија , како и изложба на илустрации од Димитар Торбаков. Младата словенечката уметница и авторка Ева Петрич ја посети Македонија и со изложба го промовираше македонското издание на својот дебитантски роман „Сите јадеа суши“. По втор пат наше издание е добитник на Златно Перо за најдобар превод; оваа година тоа е преводот на Ели Доезе од фламански јазик на „Розата и вепарот“.

Ви благодариме за уште една успешна година и се надеваме дека идната ќе биде уште поинтересна.

Со искрени желби за среќа и мир во Новата Година.

КНИЖЕВНО ОТКРИТИЕ ОД РЕЈМОНД КАРВЕР СЕГА И НА МАКЕДОНСКИ

Збирка досега необјавени раскази од еден од светските мајстори на оваа книжевна форма, „Почетници“ од Рејмонд Карвер, излезе од печат во превод на македонски јазик од издавачката куќа „Вермилион“.

„Почетници“ нуди фасцинантен увид во естетскиот процес на една книжевна величина и со прашањата кои ги поставува во врска со авторството и стилот може да ја покрене една од најголемите културни дебати на нашето време.

Во 1976 година Рејмонд Карвер ја објавува збирката раскази „Ќе замолчите ли, ве молам?“, а со втората книга „За што зборуваме кога зборуваме за љубовта“ во 1981 година станува меѓународно познат по својот минималистички стил. Уредник и на двете изданија бил Гордон Лиш, кој пред објавувањето речиси го преполовил оригиналниот ракопис на „За што зборуваме...“, на големо изненадување на авторот. Карвер ја посветил книгата на потесата и авторката Тес Галагер, неговата идна сопруга, ветувајќи дека еден ден ќе ги објави расказите во нивната оригинална форма.

„Почетници“ ги претставува седумнаесетте раскази од „За што зборуваме...“ во нивниот оригинален облик во кој Карвер му ги предал на уредникот. Карверовата преокупација со суштината на нештата е исто толку присутна и во овие подолги приказни, но со нови слоеви, нијанси и значења. Книгата нуди и извонредно документиран библиографски увид во метаморфозите на оригиналниот текст на Карвер, кој бил скратуван од страна на уредникот дури и до 70 проценти.

Рејмонд Карвер (1938-1988) е еден од најзначајните прозни автори во САД. Првиот расказ го објавил во 1960 година, а во следните две децении неговите песни и раскази се објавени во низа списанија и антологии. Прогласен е за „американскиот Чехов“, а неговите раскази се сметаат за ремек-дела на американската проза.

Преводот од англиски јазик е на Зоран Попоски и Марија Тодорова, добитничка на наградата „Златно перо“ за најдобар превод.

Изданието е поддржано од Министерството за култура на Република Македонија во рамки на Годишната програма за култура.

Награда за илустратор

На конкурсот за илустратор пристигнаа вкупно 24 илустрации. Изборот беше многу тежок, бидејќи сите пријавени илустрации беа интересни и квалитетни.

Наградената илустрација е на Mарија Настовска. Таа ќе ја илустрира книгата за деца „Златното јаболко“ од Христо Петрески во издание на Вермилион, која ќе можете да ја најдете во книжарниците до април 2012.

Честитки за победникот и благодарност до сите кои учествуваа.

НОВИ ИЗДАНИЈА ЗА ДЕЦА И МЛАДИ ОД „ВЕРМИЛИОН“

Четири нови изданија од наградени современи автори за деца и млади кои за првпат се претставуваат пред македонската публика излегоа од печат од издавачката куќа „Вермилион“, специјализирана за книги за деца и млади. Станува збор за книгите „Девојчето од мраз и други бајки“ од младата хрватска писателка Мила Павиќевиќ, новелата за млади „Џони сејачот“ од познатиот италијански автор Франческо д’Адамо, монументалниот роман „Сите сакаме рај“ од белгиската писателка Елс Бертен и збирката раскази „Свежи јаболка“ од талентираната велшка писателка Рејчел Трезис. Преводот на македонски јазик на овие изданија се реализира со поддршка од Програмата за култура на Европската Унија.

„Девојчето од мраз и други бајки“ од дваесетитригодишната авторка од Дубровник, Мила Павиќевиќ, е добитник на престижната награда за литература на Европската Унија. Книгата содржи 13 бајки во кои чудесното и натприродното се преплетуваат со реалното. Напишана е на таков начин што нема јасна граница или контраст помеѓу реалното и измисленото, меѓу можното и неможното. Преводот од хрватски јазик е на Владимир Јанковски, а илустрациите се на Матеј Богдановски. Изданието е технички приспособено за млади читатели со проблеми во читањето и дислексија. (80 стр., 9-14 години)

„Џони сејачот“ од Франческо д’Адамо ја раскажува приказната за Џони, локалниот херој, кој лета на бомбашки мисии во војната Тамудолу. Кога ненадејно ќе се врати дома, скршен, сенка на својот претходен карактер, сите сакаат да дознаат зошто.  Набргу Џони ќе започне анти-воени протести на локалниот плоштад кои ќе ги поделат жителите на селото. Франческо Д’Адамо е добитник на повеќе меѓународни награди и признанија, меѓу кои наградата „Кристофер“ од Американското здружение на библиотеки, наградата „Центро“ во Италија и книжевната награда на Меѓународното здружение за читање. „Некои приказни треба да бидат напишани и заслужуваат да бидат читани низ целиот свет, а ’Џони сејачот’ е една од нив“, вели критиката за книгата во британскиот „Сандеј тајмс“. Преводот од италијански јазик е на Анета Симовска. (130 стр., за возраст 14+ години)

„Сите сакаме рај“ од Елс Бертен не е само историски приказ на ужасите на Втората светска војна од првите борбени линии. Елс Бертен ни дава веродостојна слика за секојдневниот живот во рововите и насекаде каде се наоѓа семејството Класен и другите ликови, кои ги врзуваат семејни врски, пријателство или судбина. Четири наратори ја раскажуваат приказната: браќата Јеф и Реми, нивната сестра Рене и нивниот пријател Вард. Во детален и веродостоен психолошки портрет, Бертен ги претставува нивните надежи, соништа и желби. Дали ќе мораат да почекаат да заврши војната за да почнат да го живеат својот живот? Клучното прашање во романот се последиците и валидноста на тешките одлуки и моралните дилеми. Романот на Бертен е добитник на низа книжевни награди, меѓу кои Фламански книжевен лав, Златен був за млади читатели, Златна рамка и наградата Нинке ван Хихтум. Критиката го оцени делото на Бертен како „монументална книга, каква што се создава само еднаш во десет години“. Преводот од фламански јазик е на Ели Доезе, добитничка на наградата „Златно перо“ за најдобар превод во 2011 година. (500 стр., за возраст 14+ години)

„Свежи јаболка“ од Рејчел Трезис е составена од единаесет уникатни раскази со впечатлив стил, кој на Трезис веќе ѝ го донесе името „новиот Џојс“. Преку економична, инвентивна и евокативна употреба на јазикот, расказите ги опишуваат проблемите на растењето како дел од сиромаштијата во Велс. Збирката во 2006 година ја доби престижната меѓународна награда „Дилан Томас“. Преводот од англиски јазик е на Зоран Попоски. (170 стр., за возраст 16+ години)

Издавачката куќа „Вермилион“ е посветена на промовирање литература за деца и млади, во превод и од домашни автори, која поттикнува меѓународно разбирање и ширење на вредностите на културата за мир. Сите изданија на „Вермилион“ се печатат на рециклирана хартија.

Девојчето од мраз и други бајки

Мила Павиќевиќ е најмладиот добитник на Европската награда за литература. Нејзината збирка раскази „Девојчето од мраз и други бајки“ е единствената книга за млади на која оваа награда е доделена.

Во издание на Вермилион книгата можете од денеска да ја прочитате и на македонски јазик во превод на Владимир Јанковски и со илустрации од Матеј Богдановски. Во тринаесетте бајки на Мила Павиќевиќ натприродното и волшебното се преплетуваат со реалното, можното со неможното. Иако напишани како бајки, тие си играат со формата и функцијата на бајката.

„Девојчето од мраз и други бајки“ е наменета за читатели над 9 години, но и за тинејџери кои помалку сакаат да читаат или имаат дислексија.

Преводот на оваа книга е поддржана во рамките на Програмата за култура на Европската унија.

Златно перо за „Розата и Вепарот“

Ели Доезе е овогодинешниот добитник на наградата „Златно перо“ за својот превод од фламански на „Розата и вепарот“ од познатата фламанска авторка за млади Ане Провоуст. Многу сме среќни што издавачката куќа Вермилион прва објави превод од фламански оригинал и ја запозна македонската читателска публика со оваа многу интересна литература.
Ели Доезе досега за Вермилион покрај „Розата и вепарот“ ја преведе и „Книга за се’“ од Гус Каијер, а до крајот на годинава можете да ја очекувате и новата книга во превод на Ели Доезе. Станува збор за „Сите сакаме рај“ од уште една фламанска авторка, Елс Бертен.
Наградата Златно перо ја доделува Советот на Меѓународната средба на книжевните преведувачи и Сојузот на литературните преведувачи на Македонија за најдобар превод објавен во изминатата година. Се доделува во рамките на одбележувањето на Меѓународниот ден на преведувачите, 30 септември.

Повик за илустратори на книга

Издавачката куќа за деца и млади „Вермилион“ распишува конкурс за илустратор/уметник за илустрација на корица и 20 илустрации за книга за деца. Внатрешните илустрации треба да бидат црно-бели, а корицата во колор.

Ако сте заинтересирани ве молиме испратете најмногу три оригинални илустрации со максимална величина 130х200мм инспирирани од посочениот текст по е-пошта во JPG формат на vermilion.books@gmail.com
со назнака: КОНКУРС ЗА ИЛУСТРАЦИЈА
Краен рок за пријавување: 15 декември 2011

Избраниот илустратор ќе добие награда од 10.000 денари. Името на илустраторот ќе биде објавено во книгата, а по желба ќе има можност за мала изложба во склоп на промоцијата на книгата.

Текст:

Под селото имаше поле и река, а над селото стрмен, каменест пат кој водеше право пругоре кон градот. А, тој пат овде-онде го пресекуваше малечко планинско поточе, кое стануваше поголемо само кога ќе паднеа обилни врнежи, кога ќе надојдеше и здивеше водата и кога ќе започнеше да турка и носи се’ пред себе...

Е, веднаш покрај поточето беше и волшебното дрво за кое сега сакам да ви раскажувам.

Еден ден кога заедно со татко ми, рано в зори, поминувавме по тој пат сакајќи што побрзо да стигнеме и да го здогледам градот, токму покрај тоа волшебно дрво имаше ископано голема дупка. Се забележуваше дека е свежа, земјата ровка, а татко ми рече дека внатре имало грне злато и дека го откопал оној кој претходно го сонил. Според обликот на дупката, која копачот не успеал ни да ја покрие зашто било ноќе, се плашел и брзал, се гледаше дека тука лежел сад со облик на грне. А, дека бил земјен, исто така, можеше да се заклучи по едно малечко парче кое се одлушнало и останало тука.

Еден ден, ако станеш археолог, и ти ќе пронаоѓаш и откопуваш вакви садови полни со злато - рече татко ми, сакајќи уште повеќе да го подгрее моето љубопитство. Во тој миг, сигурно тој не ни претпоставуваше дека јас одвај чекам да се вратиме назад од градот - за уште еднаш да ја разгледам дупката, но и стапките во калта кои водеа десно од нашиот пат, кон едно друго планинско патче, кое постарите дедовци го нарекуваа арамиски пат, зашто тој навлегуваше длабоко во шумата и ретко кој се осмелуваше да врви по него, зашто имаше дивеч, но и остри и високи карпи.

И, така, речиси секој ден потоа, јас одев кај земјената дупка до волшебното дрво и со часови или седев на тревата која опојно мирисаше на мајчина душичка, ги набљудував дивите пчели, или пак, со дрвен колец копав во дупката за евентуално да не најдам нешто друго, но бидејќи не најдов ништо - еден ден му кажав на татко ми “каде си го губам времето“, но не заборавив да го прашам зошто кога се враќавме од градот за тоа дрво ми рече дека е волшебно.

Па, зошто е волшебно треба да откриеш ти, а не јас да ти кажам - налутено рече тој, додавајќи дека јас сум доволно голем за да го откријам самиот тоа.

Го набљудував стеблото на дрвото, му ја допирав кората, ги туркав мравките и бубачките кои лазеа по него, ја корнев тревата со раце или раскопував со дрвениот колец околу стеблото, но никако не можев да откријам зошто е волшебно, сî додека еден ден дрвото не расцвета и гранките не се разубавеа како млади невести со розов цут. Дури тогаш сфатив дека е тоа јаболкница и одвај чекав да се појават, заврзат и узреат нејзините плодови. Дали ќе бидат тоа диви кисели ситни јаболкца, или пак сочни слатки големи домашни јаболка - беше тоа мојата најголема дилема, заедно со мислата која ли уста прва ќе ги вкуси, зашто јаболкницата беше веднаш покрај самиот пат и секој можеше да ги дофати, да се качи до врвот од стеблото, да фрли со камен, да удри со прачка...

©2010 Вермилион